Köy Tarihi Yazıları

Nisan ayı içinde tarlaların sürülme “tavı” (uygun nem durumu) geldiyse tarla sürülüp buğday ekilirdi. Köyde ilkbahara “ilkyaz” denir; ilkyazda yazlık buğday ekimi yapılırdı. Yazlık buğday, köyün yerli buğdayıydı — boyu

Mart ayı gelmeden, cemreler düşmeden önce köyün her tarafı bembeyaz karla kaplı olurdu. Cemreler düştükten sonra önce “an” denilen dik eğimlerin başları açılır, sonra tarlalar alacalanmaya başlar, kar yavaş yavaş

Kışlık yakacak odun ihtiyacı tamamlanınca, ocakta ve sobada yakılacak odunlar ayrı ayrı, yağmur almayacak şekilde istif edilip evin bir tarafında güzelce yığılarak saklanırdı. Aynı boydaki odunların üst üste, kesilmiş başları

İğler genellikle lifleri düzgün çam ağaçlarından özenle yontularak yapılırdı. Eğrilen yünler iğ, kirman veya çıkrığın şişine sarılır; sargı yünle doluncaya kadar devam eder ve çıkarılırdı — buna “sümen” denirdi. Sümenler

Güz artık kalkmış, buğday ambara veya kilere, kes ve saman da samanlığa girmiş olurdu. Bu noktada yıl boyunca ne kadar buğday, arpa ve fiğe, ne kadar saman ve kese ihtiyaç

Evin avlusunda çuvallar içinde bekleyen buğdaylar genellikle akşamdan öküz arabasına yüklenir, sabah erken alaca karanlıkta öküzler koşularak Karapınar’ın yolu tutulurdu. Erken gitmenin amacı, buğday yıkama sırasını kapmaktı. Karapınar’a varılınca araba

Mayıs ayının sonu ve Haziran ayının başlarında koyunlar kırkılırdı. Yıkanıp kurutulan yünler harallara doldurulup evin uygun bir yerinde depolanır, güve böceği yemesin diye içine naftalin konurdu. Kadınların fazla işinin olmadığı

Harman Hazırlığı Buğday hasadına başlandığı zaman, evin bir tarafı da harmanı sulamaya başlardı. Harmandaki anız ve ot kökleri önce sıyırga ile temizlenir, kalanlar kürekle toplanırdı. Harman iyice temizlendikten sonra ön

Ot, fiğ, arpa ve buğday, öküz arabaları ile toplanırdı. Köyde iki çeşit öküz arabası kullanılırdı. Birincisi dört tekerlekli olanıydı: arka tekerleklerin bulunduğu bölüme “arka (art)”, ön tekerleklerin bulunduğu bölüme “ön

Herk otları ve fiğler, anız bırakmamak için genellikle elle yolunurdu. Tarlada anız kalmaması daha çok saman yapmak demekti — saman çok kıymetliydi, bittiği zaman satın almak ve taşımak çok zordu;