Ekonomi ve Geçim Kaynakları

Mayıs ayının son haftasına doğru koyunlar kırkılırdı. Eskiden kırklıkla kırkılan koyunlar, sonraları daha hızlı olan makasla kırkılmaya başlandı. Koyun yatırılır, kırkan kişi oturduğu vaziyette koyunun başını bacağının altına alır, önce […]

Son yıllarda Şefik Ay ile Seyfi Kayış, tavuk yerine kültür mantarcılığı yapmaya başlamışlardır. Bu işten oldukça iyi kazanç sağladıklarını ifade etmektedirler. Kültür mantarcılığının da köy için yeni bir gelir kaynağı

Kızık Köyü’nde 20’den fazla tavukçu bulunmaktadır. 1970’li yıllarda OR-KÖY önderliğinde başlanan tavukçuluk, oldukça iyi bir geçim kaynağı olmuştur. Köyde et tavuğu yetiştirilmektedir: belli başlı tavuk şirketlerinden alınan civcivler ve yemlerle

Abbâsî armudu, 20. yüzyılın başlarında hâlâ köye giden herhangi birinin dikkatini çekecek kadar meşhurdu. Bir kış günü yolu Kızık Köyü’ne düşen Bolulu Ermenilerden Gığmes Hopyan’ın köye dair anlattığı üç şeyden

Cumhuriyet döneminde Anayasa hükmü gereği çıkarılan orman kanununa göre, ormanlar devlet tarafından korunup işletilmeye başlanmıştır. 1940’lı yıllarda orman istihsal işlerini müteahhitler almaya başlamıştır; müteahhitler bu işleri köylülere yaptırarak büyük paralar

Sabunun piyasada olmadığı ya da pahalı olduğu yıllarda kil, temizlik malzemesi olarak kullanılırdı — hem çamaşır hem de vücut temizliğinde. Köyün kuzey tarafında “Killik Kaşı” denilen tepenin üzerindeki geniş meralardan,

Toprakların az ve verimsiz olması, Kızıklıları başka geçim kaynaklarına da yöneltmiştir. Bunlardan biri de imamlıktır. Ağır işlerde çalışmalarının zor olacağı düşünülen, sesi güzel ve biraz daha cılız olan çocuklar imam

Kızık Yaylası’nda bulunan Değirmen Özü’lü Nuh ve Kızık Göden’in bıçkılarında biçilen keresteler, öküz arabalarıyla Beypazarı, Nallıhan, Bolu ve Akçakoca’ya taşınırdı. Bu taşıma işinden taşımacılar oldukça iyi para kazanırlardı. Kızık Yayla

Bazı yoksul kişiler, varlıklı ailelerin çobanlığını yapmaktaydı. 1844 yılı temettuat defterleri kayıtlarından 7 kişinin çobanlık yaptığı, bunlardan 6 tanesinin davar (keçi ve koyun), 1 kişinin ise sığır çobanı olduğu anlaşılmaktadır.

Toprağı az veya hiç olmayan köylüler, geçimlerini sağlamak için tarla ziraati ve hayvancılığın dışında farklı el işleri ve hizmetlere yönelmişlerdir. Bunlardan bazıları şöyledir: Yevmiyecilik Genellikle ekecek toprağı çok az veya

Cumhuriyet öncesi ekonomik yapıyı bilmeden, köyün bugünkü ekonomik durumunu değerlendirmek zordur. Kızık Köyü, kuruluşundan itibaren yükseltisi fazla olan bir dağ ve orman köyüdür; ekonomisi tarla ziraati ve hayvancılığa dayalıydı. Tarla

Dağlık bir bölgede kurulmuş olması, bir köyün geçimini sürdürmesini oldukça zorlaştırır. Tarım alanlarının azlığı zirai üretim imkânlarını sınırlamaktadır; neyse ki Kızık köyünün bitki örtüsü bir dereceye kadar küçükbaş hayvan beslemeye

Köylüler tarlalarında buğday, arpa, kapluca ve kimi meyveler yetiştirmekteydi; bunlar vergiye tabi ürünlerdi. Muhtemelen sınırlı miktarda da olsa vergiye tabi olmayan başka tahıl ve sebze çeşitleri de üretiliyordu. Her köyde

Köye ait kayıtlarda, 75 hanede 95 vergi mükellefinin ismi yer almaktadır. Bazı hanelerde çocuklar veya kardeşler de çalıştığından onlar da mükellef olarak kayda geçirilmiştir. Ayrıca hane numarasına bağlı olmaksızın kaydı