Evin avlusunda çuvallar içinde bekleyen buğdaylar genellikle akşamdan öküz arabasına yüklenir, sabah erken alaca karanlıkta öküzler koşularak Karapınar’ın yolu tutulurdu. Erken gitmenin amacı, buğday yıkama sırasını kapmaktı. Karapınar’a varılınca araba oluğun kenarına çekilir, öküzler otlağa salınırdı. Güneş doğup hava ısınmaya başlayınca çuvallar açılır, buğdaylar oluğa dökülüp suyun içinde karıştırılırdı — buğdayın tozu, samanı ve kavuzu…

Mayıs ayının sonu ve Haziran ayının başlarında koyunlar kırkılırdı. Yıkanıp kurutulan yünler harallara doldurulup evin uygun bir yerinde depolanır, güve böceği yemesin diye içine naftalin konurdu. Kadınların fazla işinin olmadığı kış aylarında bu yünler eğrilerek iplik haline getirilirdi — bu işlem iğ ve kirman ile yapılırdı. İğ, yaklaşık 35-40 cm uzunluğunda, alt ve üst uçlarına…

Harman Hazırlığı Buğday hasadına başlandığı zaman, evin bir tarafı da harmanı sulamaya başlardı. Harmandaki anız ve ot kökleri önce sıyırga ile temizlenir, kalanlar kürekle toplanırdı. Harman iyice temizlendikten sonra ön arabaya fıçılar yerleştirilir, su doldurmak için genellikle Güney Mahalle’nin en alt tarafındaki Aşağıpınar’a gidilirdi. Arabada en az iki, en fazla üç fıçı taşınırdı — bunlardan…

Ot, fiğ, arpa ve buğday, öküz arabaları ile toplanırdı. Köyde iki çeşit öküz arabası kullanılırdı. Birincisi dört tekerlekli olanıydı: arka tekerleklerin bulunduğu bölüme “arka (art)”, ön tekerleklerin bulunduğu bölüme “ön araba” denirdi. Arka araba ile ön araba birbirine “özek” denilen, 3,5-4 metre uzunluğunda, 10 cm kalınlığında meşe ağacından yapılmış bir parçayla bağlanırdı. Tekerlekler birbirine “dingil”…

Herk otları ve fiğler, anız bırakmamak için genellikle elle yolunurdu. Tarlada anız kalmaması daha çok saman yapmak demekti — saman çok kıymetliydi, bittiği zaman satın almak ve taşımak çok zordu; herkes samanı kadar hayvan besleyebilirdi. Tırpan anız yaptığı ve başak dökülmesine sebep olduğundan, biçme işi orakla yapılırdı. Tırpanla biçenler ayıplanırdı: “Ya …ya bak tırpanla biçiyor.…