Tarla aralarında, sınırlarında ve tarla olmayan yerlerde karaçalı, kuşburnu, diken eriği, diken üzümü, yabani fındık, meşe, yabani kavak (karakavak); tarla içlerinde yer yer ahlat (yabani armut) gibi ağaçlar bulunur. Eskiden bu ahlatlar silkelenerek toplanır, kurutulup kavut ya da hoşaf yapılırdı; bu hoşaf pişirilip yemeklerin ardından yenirdi, bazen de pirinçle değiştirilerek değerlendirilirdi. Ahlatların bir kısmı Hacımahmut ve Abbasi armutlarına aşılanırdı. Hacımahmut armudunun özelliği çok geç olgunlaşması, olgunlaşsa dahi sert kalması; suda pişirildiğinde ise tatlılaşıp yumuşamasıdır.
Yükseltinin az olduğu köyün alt kısımlarında karaçalı, kızılcık, yabani kirazın bir türü olan ve dallarından ahır süpürgesi yapılan cıllayık, ayı yemişi, pürten gibi bodur ağaçlar bulunur. Ağaçlar tarlalarda, tarla sınırlarında, mera ve otlaklarda seyrek miktardadır. Yayman Dere kenarlarında söğüt ağaçları mevcuttur. İdris Dağı’nın doruklarına kadar yayvan yapraklı meşe ve yabani karakavak, dorukları ise köknar ağaçlarıyla kaplıdır.
Kokurdan’dan sonra doğuya doğru çam ve köknar ormanları başlar; kuzeyde Killik Tepesi’nde bir miktar meşe vardır, Kaş Tepesi ise çıplaktır. Doğuya doğru Sönürt Tepesi ile Başköy Tepesi’nin kuzeyi ve güneyi gür meşe ormanlarıyla kaplıdır. Yenioluk Tepesi’nin kuzeyi ve güneyi çam ve köknar ormanlarıdır. Doğuda İdris Dağı ile birleşen bu orman kuşağı Taşlıyayla, Yassı Dağlar ve Kızık Yaylası üzerinden devam ederek Aladağ Ormanları ile bütünleşir. Dolayısıyla köyün doğu tarafı ormanlık, batı tarafı ise orman vasfını büyük ölçüde yitirmiş, yer yer çalılık, bodur ve seyrek ağaçlarla kaplıdır.
Kaynak:
BOLU SEBEN KIZIK KÖYÜ (MEHMET ÖZÇELİK)
Istanbul – 2023